Als de wateren dichtvriezen worden de schaatsen uit het vet gehaald, de watervogels zoeken het open water op of trekken nog wat zuidelijker. De rietmaaiers komen in actie en vroeger was het de tijd dat de ijskelders werden voorzien van ijsschotsen zodat men in de zomer ook over ijs kon beschikken.

IJs heeft zo zijn voordelen. Een van die voordelen is dat je op plaatsen kunt komen waar je niet kunt komen als er geen ijs ligt. Zo begaf ik mij een paar jaar geleden op een dichtgevroren Veluwemeer. Het aantal schaatsers kon je tellen want het ijs was nog niet zo betrouwbaar. Ik was er niet om te schaatsen maar om wat van het ijs op de gevoelige plaat vast te leggen. Daar ik niet zo’n held ben op het bevroren water bleef ik dicht bij de kant. Het was een koude heldere dag en terwijl de zon aan de horizon zakte daalde de temperatuur nog verder onder het vriespunt. De bedoeling was om tegen de ondergaande zon wat ijsblokjes te fotograferen. Al snel had ik een mooi gevormd ijsblokje gevonden. Languit op het ijs gelegen, fotografeerde ik het blokje vanuit een heel laag standpunt, om zo de ondergaande zon in het ijs te vangen. De camera lag plat op het ijs. De belangstelling van een paar voorbij razende schaatsers was snel gewekt.

De twee mannen die mij eerst voorbij waren geschaatst kwamen voorzichtig terug en vroegen met een bezorgd gelaat of er iemand door het ijs was gezakt. “Nee hoor”, antwoordde ik, “ik fotografeer een ijsblokje”. Één van de heren schaatste met gefronste wenkbrauwen weer verder maar de ander bleef staan en begreep niet echt wat daar nou de lol van was. Hij bekeek de situatie eens wat nader en zag het kleine ijsblokje met daarin de rood-oranje zonnestralen die het kleine blokje schijnbaar deed leven. Een begrijpend knikje volgde, waarna hij mij succes wenste bij het fotograferen en zijn maat achterna ging.